یک زن معمولی بود، اما خوشبخت!

با هم از دوران راهنمایی دوست بودیم. دوستی مان در دوران دبیرستان بیش تر شد. هر دو از بچه های درس خوان کلاس بودیم و با هم گهگاهی رقابت هم می کردیم. پایان سال پیش دانشگاهی بودیم که ازدواج کرد. مدیر که فهمید او را از مدرسه به جرم ازدواج اخراج کرد! سخت بود بدون معلم درس خواندن و فقط امتحان دادن. شروع یک زندگی جدید و فشارهای آن هم باعث شد سر امتحانات نهایی حاضر نشود. من اصرار می کردم باید ادامه بدهی اما او دیگر روحیه ی درس خواندن نداشت. او رفت سر خانه و زندگی اش، من برای کنکور درس می خواندم. او بچه دار شد و من وارد دانشگاه شدم. او همه ی وقتش را صرف همسر و پسرش می کرد و من همه ی وقتم را صرف رفتن به دانشگاه و درس خواندن می کردم. او بچه ی دومش را آورد و جمع خانوادگی شان شد چهار نفره. من دانشگاهم را تمام کردم ولی هنوز تنها بودم.

بعد از سه سال همدیگر را دیدیم. من به زندگی او غبطه می خوردم و در دلم هی می گفتم: " خوش به حالش، یک زندگی آرام دارد. خوشبخت است و یک مادر خوب و یک همسر خوب است. " او بر خلاف من همه ی فکرهایش را در مورد من به زبان آورد. گفت: " حس می کنم از همه عقب مانده ام. نمی دونم فرصتی پیش بیاد که من ادامه تحصیل بدم یا نه. خوش به حالت. رفتی دانشگاه، درس خوندی، برای ارشد شرکت کردی. حس می کنم خیلی پخته تر شدی. " خندیدم. گفتم: " می دونی عادت همه ی ماست که به زندگی همدیگه غبطه بخوریم و آرزو کنیم کاش جای یکی دیگه بودیم. غافلیم از اینکه شاید اون یه نفر هم دلش می خواد زندگی ما رو داشته باشه. " بهش گفتم: " بعد از اینکه من رفتم به خاطر این زندگی که داری، به خاطر خانواده ی چهار نفره ت دو رکعت نماز بخون. برای درس خوندن همیشه وقت هست. "

وقت خداحافظی ازم تشکر کردم که بهش انرژی مثبت داده ام. می گفت: " الآن می دونم وقتی تو بری با عشق میرم آشپزخونه که شام درست کنم، با علاقه به همسرم و بچه هام می رسم. راستش خیلی ها هستند که می گن تو جوونی نکردی. این حرف ها... . "

گفتم: " مهم نیست حرف های دیگران. همیشه کسانی هستند که به منی که مجردم یک نیش و کنایه ای می زنند، به تو که صاحب دو تا بچه هستی یک نیش و کنایه ی دیگری می زنند و به یکی هم که نامزده یه حرف دیگه می زنند. باید گوش ندیم، زندگی کنیم و به خاطر همه ی داشته ها و نداشته هامون به خاطر همه ی موقعیت هامون خدا رو شکر کنیم. "