تافته جدا بافته

به مامان می گم: " باید تغییر کنم! باید سعی کنم مثل همه ی مردم بشم! " این تغییر، این عین مردم نبودن، یک خصوصیت مثبت نیست که بخواهم خودم را تعریف کنم و بگویم: " من تافته ی جدا بافته هستم! " نمی دانم شاید هم متفاوت بودن و متفاوت فکر کردن خوب باشد. خوب یا بدش برایم مهم نیست. مهم این است که خیلی اذیت می شوم و گاهی خسته. اینقدر خسته می شوم که دلم می خواهد از همه ی فعالیت هایم دست بکشم. متقاعد کردن مردم برای اینکه راه های متفاوتی را برای مسیرشان انتخاب کنند و همیشه از یک راه نروند و سعی کنند خلاق شوند، سخت است. برای همین است که هیچ جایی دوام نمی آورم. این خیلی بد است. خیلی! آنقدر بد است که گاهی می ترسم هیچ وقت آن یک نفری را که قرار است درکم کند و پای صحبت هایم بنشیند، پیدا نکنم.